Drapacz lekarski (Drapacz benedyktyński, Centaurea Benedicta)



Drapacz lekarski – zastosowanie:

  • niestrawność, upośledzenie trawienia (reguluje przemianę materii);
  • choroby przewodu pokarmowego;
  • wzdęcia wywołane nadmiernym rozwojem niepożądanej flory bakteryjnej;
  • trudno gojące się rany, czyraki, wrzody;
  • trądzik;
  • wysypka alergiczna;
  • zanikowy nieżyt błony śluzowej żołądka u osób starszych;
  • rekonwalescencja po wyczerpujących chorobach lub w stanach osłabienia;
  • zastoje żylne (ułatwia przepływ krwi w żyłach);
  • cukrzyca;
  • dna;
  • choroby reumatyczne;
  • nowotwory (pomocniczo jako środek wspomagający w trakcie leczenia farmakologicznego);

Ziele drapacza lekarskiego wykazuje również słabe właściwości odkażające wobec niektórych bakterii np. gronkowców i niektórych wirusów (m.in. półpasiec)

Podobnie jak przy większości surowców zielarskich znacznie lepsze efekty uzyskuje się korzystając z synergizmu działania różnych gatunków surowców zielarskich

Drapacz lekarski – działanie niepożądane:

W większych dawkach wyciąg z ziela drapacza może wywołać nudności, wymioty i biegunki.

Drapacz lekarski – substancje aktywne:

Ziele drapacza lekarskiego zawiera 7 związków pochodnych germakranu, zwanych kardolinami.
Drapacz lekarski zawiera również interesujący związek o działaniu antybiotycznym- dodekanoteraina.
Dodatkowo o właściwościach leczniczych drapacza benedyktyńskiego decyduje również obecność laktonowych lignanów, garbników, flawonoidów oraz składników mineralnych (głównie sole magnezu i wapnia).

Drapacz lekarski – opis:

Drapacz lekarski jest rośliną jednoroczną z rodziny Astrowatych, przypominającą z wyglądu oset. 40 – 70 cm łodyga jest silnie rozgałęziona, podłużnie bruzdowana i zwykle nieregularnie pięciokątna, pokryta lepkimi, odstającymi włoskami.
Liście podłużne, lancetowate, owłosione, kolcowane.
Kwiaty żółte, zebrane w duże kolczaste koszyczki.

W stanie naturalnym drapacz lekarski rośnie w krajach basenu morza Śródziemnego. W Europie środkowej nie rośnie dziko, ale uprawiany na plantacjach udaje się dobrze.

Surowcem jest całe ziele zbierane w lecie i suszone naturalnie w cienistych i przewiewnych suszarniach.

 

 Piśmiennictwo:
  1. Doc. Dr hab. farm. A. Ożarowski, Dr n. farm. W. Jaroniewski: „Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie” IWZZ, Warszawa 1989
  2. prof. dr hab. farm. Lamer-Zarawska E., prof. dr hab. med. Kowal-Gierczak B., prof. dr hab. med. J. Niedworok : „Fitoterpia i Leki Roślinne”. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007
  3. Ben-Erik van Wyk, M. Wink, “Rośliny lecznicze świata “ MedPharm, Polska 2008