Głóg dwuszyjkowy (Crataegus oxyacantha)



Głóg dwuszyjkowy – zastosowanie:

  • choroby serca (flawonoidy tonizują mięsień sercowy, delikatnie zwiększają siłę skurczów serca);
  • postępujące osłabienie mięśnia sercowego na tle zaburzeń metabolicznych, zespołu tarczycowosercowego i przekwitania;
  • starcza niewydolność serca;
  • wczesne zwyrodnienie mięśnia sercowego;
  • zaburzenia przepływu wieńcowego;
  • niewydolność naczyń wieńcowych;
  • niedomykalność zastawek sercowych;
  • zaburzenia rytmu serca wywołane podnieceniem nerwowym, uczuciem strachu, stanem zagrożenia;
  • napadowe kołatanie serca;
  • przedwczesne skurcze serca;
  • częstoskurcz;
  • umiarkowane nadciśnienie;
  • arytmia;
  • otłuszczenie mięśnia sercowego;
  • geriatryczne niedotlenienie mózgu;
  • nadczynność tarczycy;
  • stres, bezsenność;
  • upośledzenie krążenia w mózgu – zawroty, bóle głowy, zmęczenie

Bardzo istotną właściwością przetworów z głogu jest ich łagodne, powolne, ale długotrwałe działanie.

Preparaty z głogu stosowane w suplementach są skuteczne pod warunkiem, że przyjmuje się je przez min 6 tygodni.

Głóg dwuszyjkowy – działanie niepożądane:

Brak działań ubocznych.

Ostrożnie stosować przy niskim ciśnieniu.

Głóg dwuszyjkowy – substancje aktywne:

  • flawonoidy, a wśród nich flawony i flawonole;
  • procyjanidyny;
  • kwasy triterpenowe (urosolwy, oleanolowy, krategolowy);
  • fenylokwasy (kawowy, chlorogenowy);
  • związki azotowe (adenina, adenozyna, guanina, kwas moczowy);
  • związki kumarynowe;
  • sole mineralne;
  • witamina C;
  • karoten

Głóg dwuszyjkowy – opis:

Głóg jest ciernistym krzewem, lub drzewem z rodziny Różowatych osiągającym do 10 metrów wysokości.
Liście tylko na szczycie płytko wcięte, trójklapowe, od góry ciemnozielone i połyskujące od spodu jaśniejsze.
Kwiaty białe, ozdobne, wydzielają zapach przyciągający owady.
Owoce czerwone, kuliste z 2 lub3 pestkami bez osłony.

Głóg rośnie naturalnie w lasach i zaroślach Europy, Azji i Afryki północnej.
Często obecnie sadzony jest w parkach i ogrodach jako roślina ozdobna lub jako żywopłot.

Do celów leczniczych zbiera się kwitnące kwiatostany z 2-5 najbliższymi liśćmi i suszy w suszarniach.
Kwiaty które straciły podczas nieprawidłowego suszenia swoją białokremową barwę są bezwartościowe.

Surowcem leczniczym są również owoce głogu zbierane, gdy są już dojrzałe, czyli ciemnoczerwone, ale jeszcze twarde i jędrne.

 

 

Piśmiennictwo:
  1.  Doc. Dr hab. farm. A. Ożarowski, Dr n. farm. W. Jaroniewski: „Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie” IWZZ, Warszawa 1989
  2.  prof. dr hab. farm. Lamer-Zarawska E., prof. dr hab. med. Kowal-Gierczak B., prof. dr hab. med. J. Niedworok „Fitoterpia i Leki Roślinne”. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007
  3.  Ben-Erik van Wyk, M. Wink, “Rośliny lecznicze świata “ MedPharm, Polska 2008
  4. dr Henryk St. Różański „Poradnik Fitoterapii”.