Len zwyczajny (Linum usitatissimum)



Len zwyczajny – zastosowanie:

wewnętrznie:

  • zaparcia różnego pochodzenia (stymuluje ruchy perystaltyczne jelit, zmiękcza stolec);
  • zespół jelita wrażliwego;
  • nieżyt żołądka i jelit;
  • stany zapalne jelit (działanie przeciwbakteryjne, kojące, regenerujące);
  • choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy;
  • przerost prostaty;
  • nowotwór prostaty, piersi (profilaktyka, leczenie wspomagające);
  • uszkodzenie błony śluzowej jelit substancjami żrącymi (kwasy, niektóre leki jak PAS lub salicylany);
  • podwyższony poziom cholesterolu;
  • miażdżyca;
  • regeneracja i zwiększenie elastyczności skóry;
  • profilaktyka chorób nowotworowych

zewnętrznie (olej lniany lub rozdrobnione nasiona zarobione z wodą):

  • bolesne stany zapalne skóry, czyraki, ropnie, wrzody, trądzik;
  • wysypka alergiczna;
  • świąd;
  • sucha, popękana skóra;
  • oparzenia jamy ustnej gorącymi płynami;
  • odleżyny;
  • owrzodzenia żylakowe kończyn

Len zwyczajny – działanie niepożądane:

Nieznane są szkodliwe działania i nie istnieje niebezpieczeństwo przedawkowania nasion lnu.

Pomimo obecności toksycznych cyjanogennych glikozydów nie stwierdzono szkodliwego działania, nawet przy dużych dawkach siemienia lnianego stosowanych przez długi okres czasu, ponieważ związki te są szybko unieczynniane w organizmie pod wpływem działania kwasów żołądkowych.

Istnieją jednak przeciwwskazania do stosowania siemienia lnianego.
Są nimi: Atonia i niedrożność jelit, a szczególnie zaczopowanie odbytnicy oraz ostry ból brzucha przy podejrzeniu zapalenia wyrostka robaczkowego.

Zalecane środki ostrożności: nasiona lnu należy popijać dużą ilością wody.
Spożywanie suchych nasion może spowodować obstrukcję zamiast przeczyszczenia.

Len zwyczajny – substancje aktywne:

Nasiona lnu zawierają 35-40 % oleju w skład którego wchodzą głównie trójglicerydy kwasu alfa-linolenowego ALA, linolowego i olejowego.
Obecne są również białka (20%), błonnik (25%), glikozydy cyjanogenne, lignany, sterole, triterpeny oraz śluzowe polisacharydy (6-10%) o dużej lepkości zbudowane z kwasu galakturonowego, ksylozy, galaktozy i ramnozy, a także witamina E i inne związki.

Len zwyczajny – opis:

Len zwyczajny jest rośliną jednoroczną, wyrastającą do wysokości jednego metra.
Łodyga jest prosta, naga, wiotka, u góry silnie rozgałęziona.
Liście małe, nieowłosione, lancetowate, trójnerwowe i ustawione skrętolegle.
Kwiaty błękitne, promieniste i zebrane w wachlarzowatą wiechę.
Owocem jest kulista torebka zawierająca zazwyczaj 10 podłużniejajowatych, czerwonobrunatnych nasion.

Len pochodzi z rejonu morza Śródziemnego.
Obecnie, ze względu na rozliczne właściwości lecznicze i odżywcze, uprawiany jest w wielu częściach świata.

Surowcem są dojrzałe i wysuszone nasiona zbierane z upraw po okresie dojrzewania.
Z nasion tłoczy się również olej lniany.
Niedojrzałe nasiona nie nadają się użytku, ponieważ zawierają linatynę – antagonistę witaminy B6 o właściwościach toksycznych.

 

Piśmiennictwo:
  1. Doc. Dr hab. farm. A. Ożarowski, Dr n. farm. W. Jaroniewski: „Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie” IWZZ, Warszawa 1989
  2. prof. dr hab. farm. Lamer-Zarawska E., prof. dr hab. med. Kowal-Gierczak B., prof. dr hab. med. J. Niedworok : „Fitoterpia i Leki Roślinne”. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007
  3. Ben-Erik van Wyk, M. Wink, “Rośliny lecznicze świata “ MedPharm, Polska 2008