Lukrecja gładka (Glycyrrhiza gabra)



Lukrecja gładka – zastosowanie:

  • wrzody żołądka i dwunastnicy (korzeń lukrecji działa przeciwzapalnie na błony śluzowe żołądka i jelit, przyspiesza gojenie) ;
  • żółciowy nieżyt żołądka;
  • wzdęcia;
  • nadwrażliwość jelita grubego;
  • osłabiona odporność immunologiczna;
  • przewlekłe stany zapalne gardła, krtani i oskrzeli (działanie wykrztuśne, pobudzające czynność wydzielniczą błon śluzowych górnych dróg oddechowych);
  • zapalenie dziąseł i migdałków;

Lukrecja jest stosowana również jako zdrowy środek słodzący dla złagodzenia nieprzyjemnego smaku preparatów leczniczych.

 lukrecja gładka – działanie niepożądane:

Większe dawki przetworów z lukrecji przyjmowane przez dłuższy czas powodują pojawienie się obrzęków w wyniku zmniejszenia wydalania moczu

Lukrecja gładka – substancje aktywne:

Korzeń lukrecji zawiera liczne saponiny trój terpenowe o bardzo słodkim smaku.
Ważne ze względu na lecznicze działanie korzenia lukrecji są również biologicznie czynne flawonoidy.
Trzecią grupę związków stanowią pochodne hydroksykumaryny.
Są ponadto fitosterole, węglowodany, aminokwasy, sole mineralne i inne związki.

 Lukrecja gładka – opis:

Lukrecja jest byliną z rodziny Motylkowatych.
System korzeniowy lukrecji jest bardzo silnie rozwinięty.
Od palowego korzenia głównego odchodzą długie korzenie boczne sięgające kilku metrów w głąb ziemi.
Z pąków na szyjce korzeniowej wyrasta system rozgałęzionych rozłogów rozrastających się poziomo na odległość 3 – 4 metrów.
Z rozłogów tworzą się nowe pędy.
Łodygi lukrecji dorastają do wysokości około 1,5 metra. Liście nieparzysto pierzaste, skórzaste, lśniące.
Kwiaty zebrane w długie grona mają kolor fioletowy a czasami biały.
Roślina rozmnaża się z rozłogów, a nie z nasion.

Lukrecja występuje w południowej Europie i Azji Mniejszej. Głównymi dostawcami korzeni lukrecji są Rosja i Turcja.

Surowcem leczniczym jest korzeń oraz rozłogi zbierane jesienią i wczesną wiosną.
Usuniecie zewnętrznej kory pozwala na pozbycie się gorzkiego smaku.

 

Piśmiennictwo:
  1. Doc. Dr hab. farm. A. Ożarowski, Dr n. farm. W. Jaroniewski: „Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie” IWZZ, Warszawa 1989
  2. prof. dr hab. farm. Lamer-Zarawska E., prof. dr hab. med. Kowal-Gierczak B., prof. dr hab. med. J. Niedworok : „Fitoterpia i Leki Roślinne”. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007
  3. Ben-Erik van Wyk, M. Wink, “Rośliny lecznicze świata “ MedPharm, Polska 2008