Pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica)



Pokrzywa zwyczajna – zastosowanie:

liście:

  • przerost prostaty I, II, III stadium (efekty przynosi wyłącznie regularne stosowanie);
  • łagodne stany zapalne dróg moczowych oraz przewodu pokarmowego;
  • kamica moczowa;
  • skaza moczanowa;
  • choroby reumatyczne (działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe, oczyszczające, uzupełniające składniki mineralne);
  • choroby skórne (działanie przeciwzapalne, łagodzące, wzmacniające, regenerujące);
  • nieżyt żołądka i jelit, biegunka;
  • anemia (pokrzywa zwiększa poziom hemoglobiny i liczbę czerwonych krwinek);
  • kruchość naczyń, skłonności do siniaków (pokrzywa ma działanie przeciwkrwotocze, wzmacnia i uelastycznia ściany naczyń krwionośnych – zawiera witaminę K oraz flawonoidy i garbniki)
  • łupież i łojotok (zewnętrznie i wewnętrznie, dodatkowo pokrzywa wzmacnia włosy, pobudza ich wzrost oraz zapobiega siwieniu i wypadaniu);
  • osłabienie i podatność na choroby (uzupełnia niedobory witamin i składników mineralnych, usuwa toksyny i szkodliwe produkty przemiany materii, wzmacnia siły obronne, pobudza wytwarzanie interferonu i antygenów wirusowych);
  • stany lękowe, urazy psychiczne (mobilizuje, tonizuje)
  • nowotwory (pokrzywa powinna być stałym składnikiem diety osób z grupy podwyższonego ryzyka, wzmacnia siły obronne organizmu, pomaga skutecznie zwalczyć wirusy onkogenne)

nasiona:

  • osłabienie
  • zaburzenia hormonalne
  • spadek potencji

Nasiona pokrzywy dzięki dużej zawartości fitohormonów korzystnie wpływają na układ hormonalny, witalizują i wzmacniają popęd seksualny.

Warto podkreślić szczególnie unikatową, pobudzającą właściwość pokrzywy na czynność wydzielniczą trzustki.
Pokrzywa potrafi obniżyć poziom cukru we krwi i doskonale synergizuje z innymi ziołami przeciwcukrzycowymi.

Badania naukowe wykazały bardzo korzystną interakcję wyciągu pokrzywy z owocem palmy sabalowej w leczeniu przerostu prostaty.

Urtica pochodzi z łacińskiego słowa urere co oznacza parzenie. Pokrzywa nie tylko parzy, przy zetknięciu ze skórą, ale również pomaga na wszystkie „parzące” dolegliwości jak np. pokrzywka, alergie skórne, pieczenie dróg moczowych.

Pokrzywa zwyczajna – działanie niepożądane:

Nie stwierdzono działania toksycznego na organizm ludzki. Przetwory z pokrzywy są bardzo dobrze przyswajane przez większość ludzi, tylko u nielicznych osób ze skłonnością do alergii, większe porcje przetworów z pokrzywy mogą wywołać wysypkę lub podrażnienie żołądka.

 Pokrzywa zwyczajna – substancje aktywne:

W liściach znaleziono:

  • kwasy organiczne (m. in. Glikolowy, glicerynowy, mrówkowy, bursztynowy, chinowy);
    kwasy tłuszczowe (linoleinowy, palmitynowy);
  • fenylokwasy;
  • skopoletynę;
  • aminy (histaminę, acetylocholinę, serotoninę);
  • witaminy (najważniejsze z nich to: C,K,B2 i kwas pantotenowy);
  • flawonoidy;
  • garbniki;
  • karotenoidy;
  • chlorofile A i B;
  • protoporiryny;
  • fitosterole;
  • sole mineralne (głównie wapń, magnez, żelazo) oraz pierwiastki śladowe,

W korzeniach natomiast stwierdzono:

  • kwasy organiczne;
  • fitosterol;
  • lecytynę;
  • lignany;
  • substancje woskowe i śluzowe;
  • sole mineralne (m. in. rozpuszczalna krzemionkę)

 Pokrzywa zwyczajna – opis:

Bylina z rodziny Pokrzywowatych.
Jest to roślina zazwyczaj dwupienna dorastająca do ok. 1,5 metra wysokości.
Liście soczyście zielone, ogonkowe, z brzegami grubo ząbkowanymi, rosną naprzeciwlegle.
Kwiatostany żeńskie są czerwone, zebrane w zwisające grona.
Kwiatostany męskie są proste o zielonkawym zabarwieniu

Cała roślina pokryta jest włoskami parzącymi i mniejszymi włoskami szczeciniastymi.

Pokrzywa zwyczajna rośnie jako chwast na polach, łąkach, w zaroślach i w lasach całej kuli ziemskiej z wyjątkiem strefy tropikalnej. Pokrzywa neutralizuje zanieczyszczenia środowiska.

Surowcem stosowanym do celów leczniczych są:

  • liście zabierane od czerwca do września i suszone w warunkach naturalnych z dala od słońca.
  • korzenie wykopywane jesienią lub wczesną wiosną i suszone w suszarni w temp ok. 40 stopni
  • nasiona zbiera się przez cały czas ich dojrzewania

Zarówno liście jak i korzenie powinny być przechowywane w ciemnych i suchych pojemnikach.

 

Piśmiennictwo:
  1.  Doc. Dr hab. farm. A. Ożarowski,Dr n. farm. W. Jaroniewski: „Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie” IWZZ, Warszawa 1989
  2. prof.dr hab. farm. Lamer-Zarawska E.,prof. dr hab. med. Kowal-Gierczak B., prof. dr hab. med. J. Niedworok:  „Fitoterapia i Leki Roślinne”. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007
  3.  Ben-Erik van Wyk, M. Wink, “Rośliny lecznicze świata “ MedPharm, Polska 2008
  4. Adelheid Lingg „Zioła przez cały rok”