Zielona herbata (Camellia sinensis)



Zielona herbata – zastosowanie:

  • choroby układu krążenia, miażdżyca;
  • podwyższony poziom cholesterolu;
  • otyłość (pobudza termogenezę – znaczący wzrost zużycia energii; zwiększa wykorzystanie tłuszczu jako źródła energii, redukuje już istniejącą i hamuje tworzenie się nowej tkanki tłuszczowej, osłabia apetyt, oczyszcza, pobudza przemianę materii, witalizuje – organizm lepiej reaguje na wysiłek fizyczny);
  • biegunka;
  • mdłości, zaburzenia trawienne, zatrucie pokarmowe (hamujący wpływ na rozwój patologicznych szczepów bakterii);
  • próchnica zębów (hamuje rozwój bakterii, powstawanie płytki nazębnej i chorób przyzębia, jony fluorkowe wspomagają proces remineralizacji zębów);
  • choroby układu nerwowego;
  • zwiększone ryzyko zachorowania na nowotwory (działa antymutagennie i antykarcynogennie, zielona herbata neutralizuje rakotwórcze wolne rodniki oraz nitrozaminy);
  • złe samopoczucie, osłabienie, obniżenie witalności, apatia (działa pobudzająco, podnosi aktywność mózgu, wyostrza zmysły);
  • przewlekłe przemęczenie, napięcie nerwowe (zwiększa zdolność do dłuższego efektywnego wysiłku umysłowego, poprawia szybkość kojarzenia i zapamiętywania, zwiększa odporność na stres);
  • starzenie wywołane działaniem czynników środowiskowych (odmładza, skutecznie usuwa produkty przemiany materii i toksyny, neutralizuje wolne rodniki)

Dla osiągnięcia lepszych rezultatów odchudzających zaleca się wykorzystanie synergizmu działania zielonej herbaty z kurkumą i imbirem, natomiast osłabienie, przemęczenie, spadek potencjału intelektualnego skuteczniej likwiduje mieszanka zielonej herbaty z miłorzębem japońskim. Mieszanka ta stosowana w miarę regularnie oczyszcza organizm, odmładza i witalizuje.

Regularne picie zielonej herbaty lub stosowanie preparatów zawierających zieloną herbatę zapewnia długowieczność w dobrym zdrowiu.

 Zielona herbata – działanie niepożądane:

Zbyt częste picie mocnego naparu z herbaty unieczynnia witaminę B1. Nadmiar herbaty może wywołać niepokój i bezsenność.

Zielona herbata – substancje aktywne:

Liście zawierają:

  • alkaloidy purynowe, w tym kofeinę (1-4,5%), teofilinę (0,04%) i teobrominę;
  • zasady purynowe (adeninę, ksantynę);
  • flawonoidy;
  • sole mineralne (jony fluorkowe, żelazo, potas, krzem, miedź, sód, wapń, fosfor, mangan);
  • witaminy (C, B1,B2,B6).

Najważniejsze jednak są aktywne składniki z rodziny polifenoli (katechin i flawonoli).
Większość z nich to taniny, które łącznie z katechinami stanowią niemal 90% wszystkich substancji.
Najważniejsze i najliczniejsze katechniny to epikatechina (EC), epigalokatechina (EGC) oraz galusan epigalokatechiny (EGCG).

Zielona herbata zachowuje swoje polifenole w nienaruszonym stanie, podczas gdy herbata czerwona i herbata czarna tracą znaczną ich część w procesie fermentacji.
Chemik Chi-Tang z Unwersytetu Rutgers wykazał, że najwięcej katechin zawiera zielona herbata, czarna zawiera jedynie 10% zawartości zielonej.

UWAGA!

Katechina EGCG zawarta w zielonej herbacie wykazuje aktywność antyoksydacyjną 25-100 razy większą niż witamina C i witamina E.

Polifenol EGCG nie tylko chroni komórki przed uszkodzeniem, lecz również pobudza organizm do wytwarzania enzymów przeciwutleniaczowych. EGCG powstrzymuje rozmnażanie się komórek nowotworowych, pobudzając naturalny proces umierania komórek, nie niszcząc przy tym komórek zdrowych.
Inne badanie przeprowadzone w USA wykazują, że EGCG hamuje wytwarzanie urokinazy, enzymu którego komórki rakowe potrzebują do własnego rozwoju.

 Zielona herbata – opis:

Herbata jest wieloletnim, wiecznie zielonym krzewem z rodziny Theaceae, wyrastającym do wys 3-4 metrów.
Liście są zielone skórzaste.
Kwiaty są koloru białego lub różowego, wonne i drobne, osadzone w kątach liści.
Owoce są niewielkie, zdrewniałe.

Herbata jest rośliną długowieczną, ma niewielkie wymagania glebowe, potrzebuje jedynie światła i wilgoci.
Herbata uprawiana na plantacjach rośnie 50 a nawet 80 lat (plantacje zlokalizowany wysoko w górach) i przez cały ten okres jest prowadzony zbiór surowca.

Herbata rośnie w Chinach, Japonii, Turcji, Indiach na Cejlonie, Jawie, Indonezji, Pakistanie, Kenii, Tanzanii, Sudanie, Rosji, Brazylii, Meksyku, Argentynie, Peru.

Surowcem leczniczym są liście zbierane ręcznie niemal przez cały rok i przetwarzane w zależności od rodzaju herbaty.

Herbta zielona – liście są balnszowane (ogrzewane na parze) w celu zniszczenia enzymów wywołujących fermentację, a następnie są zwijane i suszone.

Herbata czerwona (ulung) i czarna są poddawane fermentacji (ulung – częściowej, przerwanej w momencie zaczerwienienia się liści, czarna –całkowitej).

 

Piśmiennictwo:
  1.  Doc. Dr hab. farm. A. Ożarowski, Dr n. farm. W. Jaroniewski: „Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie” IWZZ, Warszawa 1989
  2.  prof. dr hab. farm. Lamer-Zarawska E., prof. dr hab. med. Kowal-Gierczak B., prof. dr hab. med. J. Niedworok: „Fitoterapia i Leki Roślinne”. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2007
  3. M. Ashwell, G. Bussel i inn. “Uzdrawiająca moc witamin, minerałów i ziół” Warszawa 2000
  4. dr H.St. Różański „Poradnik zielarski”
  5. J Carper „Żywność twój cudowny lek” Vesper Poznań 2008